مهاجرت، تحصیل و کار در انگلستان

آیا به دنبال مهاجرت، تحصیل و کار در انگلستان هستین؟ اگه جوابتون مثبته، پیشنهاد می‌کنیم این بخش از استارت ویزا رو حتما مطالعه کنین. تو این قسمت، تجربه ارزشمند یکی از هموطنانمون که موفق به مهاجرت به انگلستان، تحصیل و پیدا کردن کار تو این کشور شدن رو با شما به اشتراک میذاریم.

تفاوت مهاجرت تو نووجونی و بزرگسالی چیست؟

من فکر می‌کنم وقتی از تینیجری یا سن خیلی کم به خارج از کشور برین، نمیتونین خیلی به چشم مهاجرت به اون کشور نگاه کنین و شاید یه خرده درکش سخت باشه که چه اتفاقی داره میفته و قراره زندگیتون به چه صورت عوض بشه.
ولی خب فکر می‌کنم کسایی که از جوونی یا مادر و پدرهامون وقتی به خارج از کشور میرن، از لحظه‌ای که پاشون رو تو خاک یه کشور دیگه میذارن اون حس مهاجر بودن رو حس می‌کنن.
من خودم به عنوان کسی که از سن پایین یا نووجونی به انگلیس اومدم نتونستم خیلی درک بکنم که چه چیزهایی رو از دست دادم و چه چیزهایی رو قراره به دست بیارم ولی هر سال که گذشت و بزرگ و بزرگ‌تر که شدم بیشتر تونستم بفهمم و قطعات پازل رو کنار هم بذارم و الان تازه دارم شکل می‌گیرم و می‌فهمم که زندگی من به عنوان یه خارجی تو انگلیس چطوری هست.

اهمیت یادگیری زبان قبل از مهاجرت

از نظر من مهاجرت یعنی زبون یه کشور دیگه رو یاد گرفتن یا صحبت کردن. اولین و مهم‌ترین توصیه من به کسایی که میخوان مهاجرت کنن اینه که زبون اون کشوری که میخوان برن رو تا جایی که میتونن یاد بگیرن. اهمیت یادگیری زبان کشور مقصد برای بچه‌ها به دو دلیل زیر بیشتر هست:
• بچه‌ها سریع‌تر زبان رو یاد می‌گیرن
• وقتی بچه‌ها به یه کشور جدید میرن اگه زبون اون کشور رو نفهمن شاید به اعتماد به نفسشون لطمه بخوره و احساس تنهایی بکنن.

درسته که شاید بچه‌ها خیلی زودتر از پدر و مادرهاشون زبان رو یاد بگیرن و راه بیفتن ولی امکانش هست اون لطمه‌هایی که تو بچگی خوردن باهاشون بمونه و یه جاهایی اون‌ها رو پایین بکشه.

دبیرستان در انگلیس چند ساله هست؟

دبیرستان تو انگلیس پنج ساله هست که از سال هفت شروع میشه و تا سال یازده میره که بهش پایه هفت، پایه هشت، پایه نه، پایه ده و پایه یازده میگن. بچه‌ها تا سال year 9 همه سابجکت‌ها مثل علوم، ریاضی، دینی، انگلیسی، هنر، ورزش، کامپیوتر، خیاطی، نجاری، آشپزی، زبان که معمولا بین فرانسوی یا اسپانیاییه، تاریخ، جغرافیا رو میخونن.

ما وقتی به انگلیس اومدیم من از دو ماه آخر سال نهم شروع کردم که مهم‌ترین سال دبیرستان هست. چون آخر سال نهم، یه سری امتحانات مهم میدین که وقتی به سال ده و یازده میرین از همه سابجکت‌هایی که خوندین سه چهارتاش رو انتخاب بکنین که پیش دانشگاهی به دردتون بخوره. علوم، انگلیسی و ریاضی هم اجباری هستن.
خلاصه من با صفر درصد انگلیسی هر طوری شده بود خودم رو به پایه ده و یازده رسوندم و بعدشم به پیش دانشگاهی یا همون کالج رفتم.

کالج در انگلیس چند ساله هست؟

پیش دانشگاهی یا کالج تو انگلیس دو ساله هست و اونجا هم نسبت به نمره مدرسه‌اتون میتونین سه چهارتا سابجکت بردارین که خودتون رو برای دانشگاه آماده کنین.

مشکلات بلد نبودن زبان در انگلیس

از نظر من از سال نهم تا آخر سال پیش دانشگاهی یا کالج شاید سخت‌ترین سن مهاجرت باشه مخصوصا برای کسی که زبان بلد نیست چون اون سن اوج نوجوونیه، سنیه که همه میخوان کول باشن حتی به قیمت مسخره کردن بقیه، سنیه که بچه‌ها هنوز گروهی میچرخن، سنیه که بچه‌ها سمت سیگار و خیلی چیزهای دیگه میرن. اگه بخواین نشون بدین کولی و با اینجور بچه‌ها بگردین یه جور مشکله و اگه نخواین باهاشون دوست باشین یه جور مشکل دیگه هست. این وسط یه خط باریکیه که از هر سمتش بیفتین یه جور لطمه میخورین.

چه رشته‌ای رو تو دانشگاه خوندین؟

من می‌خواستم دندون‌ پزشکی بخونم ولی بخاطر سطح زبانم نتونستم نمره‌های لازم رو از کالج بگیرم و به جاش داروسازی خوندم که سه ساله هست.

مقطع کارشناسی در انگلیس چند ساله هست؟

اکثر کورس‌های دانشگاه تو انگلیس تو مقطع کارشناسی به جز پزشکی، دندون پزشکی، داروسازی، وکالت و چندتا رشته دیگه سه ساله هستن.

هزینه تحصیل در دانشگاه‌های انگلیس

اگه بخوام به صورت میانگین قیمت کورس‌های دانشگاه‌های انگلیس رو بگم برای یه کورس سه ساله اگه اقامت داشته باشین سالی ۹۵۰۰ پوند هست. البته این پول رو دولت بهتون میده ولی تا همین که کار کردن رو شروع کنین و بیشتر از یه مقدار خاصی که فکر کنم الان حدودا ۲۲۰۰۰ پوند تو سال هست درآمد داشته باشین باید این پول رو ماهانه پرداخت کنین که فکر کنم حدودا ۹ درصد از پولی هست که ماهانه درمیارین. ۲۲۰۰۰ پوند خیلی چیز عجیبی نیست و انگار تو یه سوپر مارکت فول تایم کار می‌کنین. تازه این پولی که دولت بهتون میده روش بهره هم میاددکه فکر کنم ۵ یا ۶ درصد هست.
همچنین، ماهی ۲۰۰، ۳۰۰، ۴۰۰ و ۵۰۰ پوند از درآمد ماهانه‌اتون کم میشه که مالیات مربوط به سیستم پزشکیه و جدا از مالیاتی هست که باید به دولت بدین.

پیدا کردن کار در انگلیس

بعد از دانشگاه حس می‌کردم خیلی گم شده بودم و نمیدونستم الان دقیقا باید با خودم و زندگیم چیکار کنم. مدرکم رو به هر قیمتی که شده بود گرفته بودم و اتفاقا با نمره خوبی هم گرفته بودم ولی نمیدونستم باید با مدرکم چیکار کنم و کجا و چطوری برای کار اقدام کنم. با خودم فکر می‌کردم از کجا کار پیدا کنم و اگه پیدا کردم چرا باید به من پول بدن وقتی نه انگلیسیم کامله و نه کاری رو بلدم.
خلاصه، بعد از چند هفته تو یه کفش فروشی کار پیدا کردم و با خودم گفتم خودم رو به مرور زمان بالا می‌کشم. حتی اونجا که تنها کارم فروختن کفش بود خیلی احساس غریبی می‌کردم چون زبانم خوب نبود و روم نمیشد با مشتری‌ها صحبت کنم و هی خودم رو هی یه قدم عقب می‌کشیدم. حتی اگه مشتری می‌خواست اون کفشی که من آورده بودم رو بخره میذاشتم همکارم کار فروش رو انجام بده.
تا اینکه یه روزی از دانشگاه برام ایمیل اومد که داخلش نوشته بود یه بیمارستانی تو لندن یه پروگرم ۶ ماهه تجربی برای کسایی که دنبال کار می‌گردن گذاشته. خیلی خوشحال شدم چون خیلی شبیه درسی بود که خونده بودم و قرار بود تو قسمت داروهای شیمی درمانی کار کنیم.
خلاصه، با کلی ذوق و شوق اقدام کردم و قبول شدم. تو اون شیش ماه باید مجانی کار می‌کردم و تایم کاری هم از دو شنبه تا جمعه و ۹ تا ۶ بعدازظهر بود. بعد از اون ۶ ماه قرار بود یه اینترویوی دیگه بذارن که بین ماها که تقریبا ده نفر بودیم به دو یا سه نفرمون کار با درآمد بدن.
این بیمارستان چون وسط لندن بود پول رفت و آمد خیلی گرون میشد کلا پول رفت‌وآمد تو لندن خیلی گرون هست. یادمه که اون زمان ماهی ۲۰۰ پوند پول رفت‌وآمد می‌دادم که خودم رو به بیمارستان برسونم. از اون طرف تعطیلات آخر هفته توی کفش فروشی کار می‌کردم که پول رفت‌وآمدم دربیاد.
تو اون شیش ماه ما هرکاری کردیم به غیر از کاری که واقعا باید بهمون یاد میدادن. منم که نمیدونستم و فکر می‌کردم هر کسی که کار بخواد باید این مراحل رو طی بکنه مخصوصا من که خارجی هستم و زبانم بلد نیستم.

تو اون شیش ماه هر کاری که از دستم برمیومد رو انجام دادم که هرجوری شده این کار رو بگیرم. بعد از شیش کار رو با درآمد خیلی پایین گرفتم. وقتی چندتا دوست پیدا کردم و درباره شرایط کاریم بهشون گفتم همشون تعجب کردن و گفتن چرا این کار رو کردی و شیش ماه به صورت فول تایم مجانی کار کردی. اون زمان تازه فهمیدم چیشد و کلا از اون بیمارستان و تیم و کار و منیجرم بدم اومد. به هر حال بازم دو سال اونجا موندم تا به تجربه کاریم اضافه بشه ولی یادمه روزهای آخر با گریه سرکار می‌رفتم و تنها چیزی که باعث میشد اونجا کار کنم امید به آینده بود. بعضی موقع‌ها باید شرایطی که داخلش هستیم رو بپذیریم و قبول کنیم که امروزمون اینه و اینکارها رو می‌کنیم که فردای بهتری داشته باشیم.
شاید باورتون نشه کاری که الان دارم و کار آرزوهام بود رو بخاطر سابقه کاری که تو اون بیمارستان داشتم و داروهای شیمی درمانی درست کردم به دست آوردم. چون کمپانی که الان کار می‌کنم از این تجربه خیلی استقبال می‌کنه بخاطر اینکه یه جورایی به هم دیگه لینک میشن و جفتشون درباره دارو هستن.
الان که همکارای قبلیم یا منیجرام من رو از فیسبوک یا لینکدین پیدا می‌کنن و بهم پیام میدن، میگن خیلی از همکارهای قبلیم و همون‌هایی که شاید اون موقع من رو دست کم می‌گرفتن یا فکر می‌کردن چون خارجی هستم نمیتونم جای دیگه‌ای کار پیدا کنم هنوز همون جایی هستن که ۶، ۷ سال پیش بودن.
ماها به عنوان مهاجر شاید احساس بکنیم همیشه یه قدم عقب‌تر هستیم ولی از اون طرف هم بخاطر یه قدم عقب‌تر بودن و بخاطر همه چیزهایی که از دست دادیم مثل عمر، جوونی و خونواده و همه سختی‌هایی که کشیدیم همیشه دویست، سیصد درصد بیشتر از بقیه میذاریم تا تلافی بقیه چیزها بشه.
الان هم که اینجا هستم و دوروبری‌هام رو نگاه می‌کنم اکثر آدم‌های موفق مثل دکترها، حسابدارها، وکیل‌ها، داروسازها، مهندس‌ها و … خارجی هستن.

دوتا از بدی‌های انگلیس

اگه بخوام به طور کلی دو تا از بدی‌های انگلیس رو بگم اولی هوای بدشه و دومی مالیات بالاش هست.

دو تا از خوبی‌های انگلیس

اولین خوبی انگلیس اینه که بیمارستان مجانیه البته مجانی که نمیشه گفت چون به زور از حسابتون پول رو می‌گیرن ولی خب احساس می‌کنین مجانی هست و همیشه هم بهش دسترسی دارین و دومین خوبیه این کشور اینه که اگه واقعا تلاش کنین و صددرصدتون رو بذارین قطعا و حتما به جاهای خوبی میرسین.